Thursday, 3 November 2011

LËKUNDET NJË KOKË


BAJAZIT CAHANI



Lëkundet një kokë
Me psikologjinë e përjargur: 
                                              gurë të dhërmuar
                                              gri, gri, gri …                    
                                              zmalt i troshitur,
                                              eshtra të thyera,
                                                                        të rëna,
                                                                        të përziera…

hepohet një kokë
                             andej
                                       këndej. 

Era e perëndimit e përplas në lindje,
Lindja në perëndim…
Dhe tundet e tundet kjo kokë me vështrim gri…

Fyelli i saj i pikëllimit
Luan melodinë e shuar deri përtej epokës së gurit…

Hepohet kjo kokë
                             andej
                             këndej,
Me gravitacion të rrënuar.

Po ne, kurrë nuk do ta ngatërrojmë me lavjerrësin , matёs te kohës,
Ndonëse me lëkundjet kaq shumë i shëmbёllen atij.

Lëkundet kjo kokë
                               në zyrë,
                               kuzhinë,
                               në rrugë,
                               në ajër…
Me psikolugjinë e saj të përjargur
                                                        në faqe dosjesh,
                                                        shkresash,
                                                        librash,
                                                        vargjesh:
                                                                        ca gurë të thërmuar
                                                                        gri, gri, gri…
                                                                        galabunë
                                                                         krimba
                                                                                     të tharë
                                                                                      të zvetёnuar
                                                                         eshtra të bardha
                                                                         të thyera
                                                                         të troshitura
Me zmalt dhëmbësh dhe erë kuzhine përzierë,
                                                                           pezull në erë,
Koka me vështrim gri, gri, gri…

Fyelli i saj i pikëllimit
Luan melodinë e shuar deri përtej epokës së gurit…

Lëkundet
Hepohet
              andej - këndej                                                           
Koka me flokë të rëna, kanceroze,
                                                       me paruke të vëna, nervoze
                                                                                                    pa të nesërme


Po ti fryji më shumë, koha  ime,
Me mushkëritë e mbushura tërë energji kozmike,
Fryji me horizontet e çelura të universit anë e mbanë,
Kohë rinore, fryji!

Blerim i ri pa dimensione po mungullon!...






FSHESA E HISTORISE

Ja, po të dëgjojmë…Qetësi në sallën e kohës…
Ja,
në finishin tuaj: duartrokitje…Stuhi zhurme në akustikën e qiellit…Bukur?
Shikoni në pëllëmbët e duarve, ç’mbeti pas?
Ajër. Ajër. Eteri bosh. Kallot në pëllëmbët tona…
                                  Flakë dashurie në zemrat tona?!...

I dëshiruari për lavdi dhe duartrokitje,
Merrni duartrokitjet, atëherë dhe ikni. Ikni…Ikni, hajt!

I mjeri popull gjithnjë nuk gënjehet dot
Dhe as nga llogorja e tij kurrë nuk lot!

Edhe kur të vdisni,
(nga që do të harroni të merrni frymë),
Në sekondat e një dite,
Për “nderimin” e vdekjes suaj “të lavdishme”,
Do t’ju mbulojmë më tepër se kurrë,
(me që, aq fort i donit),
                                      me duartrokitje, me duartrokitje të stuhishme!

Me kafkën tuaj,
(po s’e treti dheu),
                               HISTORIA do të lozë si me një guackë deti!




SHKO NËN PLUHURIN E HARRIMIT…

Ka kohë
Mes nesh është ngritur një mal,
Ka kohë.

E ti prapë
Gjen shtegun për të ardhur gjer tek unë,
Prapë.

Po unë
Do të rrëzoj edhe gurët e maleve,
Për të zënë edhe shtegun e mendimeve për ty.

Ti
Nuk ke se çfarë lyp
As në ditëlindjen dhe as në ditëvdekjen time.

Ato
Koha i ka marrë për fare,
Pa lënë asgjë për ty.

Ti,
Që ngatërrove eshtrat e ALUSHIT i flijuar për LIRI,
Me eshtrat e vrasësit të tij,


Ti,
Skuqe hekurin për të djegur të ashtuquajturat “mbeturina”,
(O!)
Desh për pak ia ngule popullit tim në sy!

Ti,
Ik prej vargut,
                        Mendimit
E shko atje,
Ku të prêt përjetësia e disfatës
                                                   Nën pluhurin e harrimit! …



Viti196…197…për të gjitha vitet…

No comments: